Każdy zna ten moment.
Pierwsze dwie godziny wycieczki idą świetnie. Jest tempo, dobry humor, rozmowa. Potem przychodzi postój, pojawia się wielka kanapka, drożdżówka, pół tabliczki czekolady i coś „konkretnego, bo trzeba mieć siłę”.
Dwadzieścia minut później plecak wydaje się cięższy, podejście bardziej strome, a najatrakcyjniejszym punktem programu staje się ławka.
Jedzenie w terenie powinno robić dokładnie odwrotną rzecz.
Ma pomagać iść dalej.
Prowiant nie musi wyglądać jak obiad
Na jednodniowym wypadzie najczęściej lepiej sprawdza się kilka mniejszych porcji niż jeden wielki posiłek zjedzony dopiero wtedy, gdy organizm zaczyna głośno domagać się paliwa.
To szczególnie wygodne podczas marszu, jazdy na rowerze czy dłuższego spaceru.
Nie potrzebujesz zestawu survivalowych racji żywnościowych. Potrzebujesz jedzenia, które spełnia kilka banalnych warunków.
Jest lekkie.
Nie rozpada się w plecaku.
Nie wymaga lodówki.
Można zjeść je bez talerza i ceremonii.
Dostarcza energii.
I, co bardzo ważne, naprawdę masz ochotę je zjeść.
Orzechy: małe opakowanie, dużo treści
Orzechy wydają się stworzone do plecaka.
Są zwarte, odporne na transport, nie wymagają przygotowania i w niewielkiej porcji dostarczają sporo energii. Zawierają przede wszystkim tłuszcze, a także białko, błonnik i szereg składników mineralnych.
Badania dotyczące ich wpływu na apetyt wskazują również, że mogą ograniczać uczucie głodu. Nie oznacza to oczywiście, że garść migdałów jest magicznym paliwem na każdą wyprawę. W praktyce ich największą zaletą jest dużo prostsza rzecz: są bardzo wygodne.
W góry czy do lasu dobrze sprawdzą się migdały, orzechy włoskie, nerkowce, pistacje albo zwyczajna mieszanka kilku rodzajów.
Jeszcze ciekawszy zestaw powstaje, kiedy do orzechów dorzucisz suszone owoce.
Orzechy plus suszone owoce: stary patent, który nadal działa
Rodzynki, żurawina, morele, daktyle czy kawałki suszonego mango dostarczają przede wszystkim węglowodanów. Orzechy dokładają tłuszcze, białko i bardziej sycącą strukturę.
Razem tworzą prostą mieszankę szlakową.
Możesz przygotować ją samodzielnie w domu i dopasować proporcje do własnego smaku.
Garść migdałów.
Kilka suszonych moreli.
Trochę rodzynek.
Kilka kostek gorzkiej czekolady.
Gotowe.
Nie potrzebujesz nazwy zaczerpniętej z katalogu ekspedycyjnego.
Potrzebujesz woreczka.
Banan nie jest nudny. Banan jest genialny
Outdoor lubi rzeczy wyglądające specjalistycznie. Tymczasem jedno z najbardziej praktycznych źródeł szybkiej energii kosztuje kilka złotych i leży w każdym sklepie spożywczym.
Banan łatwo zjeść, nie potrzebuje sztućców i dostarcza węglowodanów.
Podobnie mogą sprawdzić się jabłka, mandarynki czy winogrona zapakowane do niewielkiego pojemnika.
Minus jest oczywisty. Świeże owoce zawierają dużo wody, więc w przeliczeniu na wagę plecaka przegrywają z suszonymi.
Na krótki wypad nie ma to większego znaczenia. Na dłuższą trasę zaczyna mieć.
Kanapka nadal ma swoje miejsce
Nie trzeba prowadzić wojny z pieczywem.
Dobra kanapka albo tortilla świetnie sprawdza się jako większy posiłek podczas kilkugodzinnej wędrówki.
Warto tylko pomyśleć o jej konstrukcji.
Jeżeli na dworze jest gorąco, ostrożnie podchodź do produktów wymagających chłodzenia. Wybieraj składniki, które dobrze znoszą kilka godzin w plecaku. Nie buduj również kanapki wysokiej jak wieżowiec. Po dwóch godzinach marszu jej zawartość prawdopodobnie będzie już żyła własnym życiem.
Tortilla ma tutaj pewną mechaniczną przewagę. Jest płaska, elastyczna i trudno ją zgnieść bardziej, niż była na początku.
A co z batonami?
Baton może być bardzo sensowną przekąską outdoorową.
Nie każdy musi jednak mieć na opakowaniu góry, błyskawicę i słowo „energy”.
Na spokojnym spacerze świetnie sprawdzi się zwykły baton owsiany, zbożowy lub owocowo orzechowy. Przy bardziej intensywnym wysiłku produkty z większą ilością łatwo dostępnych węglowodanów mogą być wygodnym sposobem szybkiego uzupełnienia energii.
Najważniejsze jest czytanie składu i sprawdzanie, jak dany produkt działa akurat na Ciebie.
Szlak jest słabym miejscem na pierwszy eksperyment z jedzeniem, po którym Twój żołądek ma własne zdanie na temat dalszej wyprawy.
Czekolada ma prawo znaleźć się w plecaku
Zwłaszcza gorzka.
Jest kaloryczna, niewielka i poprawia morale w sposób, którego trudno wpisać do tabeli żywieniowej.
Latem ma jednak jeden problem.
Po kilku godzinach w nagrzanym plecaku przestaje być tabliczką i zaczyna być koncepcją.
W chłodniejszych miesiącach sprawdza się znacznie lepiej.
Nie pakuj jedzenia na własny strach
Bardzo łatwo przecenić ilość jedzenia potrzebnego podczas krótkiego wypadu.
Na czterogodzinny spacer zabieramy czasem prowiant pozwalający bezpiecznie przeczekać oblężenie średniowiecznego miasta.
Oczywiście warto mieć niewielki zapas. Zwłaszcza kiedy wychodzimy dalej od cywilizacji.
Ale warto również spojrzeć na trasę realistycznie.
Jeśli zjadłeś normalny posiłek przed wyjściem, idziesz spokojnym tempem i wrócisz przed wieczorem, nie potrzebujesz trzykilogramowego cateringu.
Przykładowy zestaw na kilka godzin
Na zwykły wypad do lasu albo spokojną kilkugodzinną trasę możesz zabrać:
małą porcję orzechów i suszonych owoców,
banana albo jabłko,
prostą kanapkę lub tortillę,
niewielki zapas czegoś słodkiego,
wodę.
I tyle.
Przy długiej, intensywnej trasie potrzeby oczywiście rosną. Znaczenie mają temperatura, tempo, przewyższenia, długość wysiłku i indywidualne zapotrzebowanie.
Jedna zasada pozostaje jednak uniwersalna.
Najlepsze jedzenie outdoorowe to takie, które daje Ci ochotę iść dalej, a nie rozłożyć karimatę i rozpocząć sjestę.
